De automobielriem, of "auto-riem", is een slijtagedeel waarvan het uitvallen kan leiden tot catastrofale motorschade, waardoor materiaalduurzaamheid en precisie in ontwerp van cruciaal belang zijn. Tegenwoordige riemen gebruiken thermohardende polymeren die met peroxiden zijn gevormd voor thermische stabiliteit, en polyester draden behandeld met resorcinol-formaldehyde-latex (RFL) voor hechting. Ontwerpvarianten omvatten variabele snelheidsriemen met conische profielen en multi-rib riemen met parabolische ribvormen om spanning gelijkmatig te verdelen. In toepassingen leggen turbocharged motoren extreme warmtecycli op, wat riemen vereist met siliconen-gewijzigde samenstellingen die elasticiteit behouden bij 150°C. Een logistiek bedrijf dat actief is in bergachtige regio's constateerde dat V-riemen versterkt met Kevlar bestand waren tegen uitrekken onder zware belasting, en zo het alternatorvermogen handhaafden ondanks hoogteverschillen. Voor autonome voertuigen voorkomen riemen met niet-magnetische eigenschappen interferentie met sensoren, en in landbouwmachines zorgen statisch-geleidende riemen voor het afvoeren van ladingen uit graanverwerking. Versnelde levensduurtesten met tweedimensionale spanners simuleren decennia slijtage in maanden, wat betrouwbaarheid garandeert. Partijen die riemen nodig hebben voor niet-conventionele toepassingen—zoals drone-tankpompen of mobiele medische eenheden—kunnen een haalbaarheidsstudie aanvragen. Aangepaste oplossingen kunnen onder andere een gewijzigde draaitaai dichtheid, het toevoegen van antistatische additieven, of een aangepaste wrijvingscoëfficiënt van de buitenlaag voor specifieke poelijmaterialen omvatten.